Το Truman είναι μια πολύ αδιάφορα καλή ταινία

Παρασκευή, 10 Ιούνιος, 2016 13:24 μμ
Αν προσπαθείς να καταλάβεις πως γίνεται να συνδυάζονται αυτά τα δύο αντιθετικά πράγματα, τότε δες το Truman γιατί δεν υπάρχουν λόγια να εξηγηθεί.
Από τον Στέργιο Πουλερέ
Το Truman είναι μια πολύ αδιάφορα καλή ταινία

Είναι κάποιες ταινίες που μόλις πέφτουν οι τίτλοι τέλους ψάχνεις μέσα σου να βρεις ένα σημάδι τους, σκέφτεται έντονα να δεις τι σου άφησε και όσο κι αν το προσπαθείς δε βρίσκεις πάρα κάτι ψίχουλα. Έχεις όμως και την πεποίθηση ότι αυτό που είδες δεν ήταν κάτι κακό. Ήταν ένα καλό αποτέλεσμα. Απλώς για κάποιο λόγο δεν σε έπεισε, δεν ακούμπησε κάτι μέσα σου. Αυτό είναι το Truman του Cesc Gay.

Μπορεί να φταίει ότι έχω άλλες συνήθειες κινηματογραφικές που να με ωθούν σε μεγαλόσχημους χαρακτηρισμούς, μπορεί να φταίει η προδιάθεση, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να πω κάτι περισσότερο για το Truman από το «αδιάφορα καλή ταινία». Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο να συνδέσεις στο μυαλό σου αυτές τις δύο έννοιες, αλλά πίστεψε με, όταν το δεις τότε θα πεις «Τώρα κατάλαβα τι εννοεί αυτός».

Πάμε στο στόρι. Ο Tomas (Javier Camara) ταξιδεύει από τον Καναδά προς τη Βαρκελώνη για να πάει να βρει τον φίλο του τον Julian. Ο λόγος που πάει είναι γιατί τον πίεσε η γυναίκα του. Κάπου εκεί αναρωτιέσαι γιατί ένας φίλος να χρειάζεται πίεση για να πάει να δει έναν άλλο φίλο, εφόσον έχει τα λεφτά να τον επισκεφθεί. Ο Tomas βρίσκεται σύντομα μπροστά στην πόρτα του Julian και εκείνος τον υποδέχεται με τον σκύλο του Truman. Από την εικόνα του Julian αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι περίεργο παίζει μαζί του. Ο Cesc Gay δεν στο δίνει γρήγορα. Σου ρίχνει πρώτα το παραπέτασμα, με μια συζήτηση μεταξύ των δύο για μια απόφαση που έχει παρθεί και την οποία χρειάζεται να ξανασκεφθεί ο Julian. Εκεί ψυλλιάζεσαι κάτι, αλλά δεν είσαι και πολύ σίγουρος.

Ακολουθεί μια βόλτα του σκύλου στο πάρκο από τον Tomas, μια κοπέλα που του δίνει ένα σακουλάκι με ναρκωτικά προφανώς και παίρνει 50 ευρώ, η επιστροφή και μια βόλτα των δύο στον κτηνίατρο. Εκεί ξετυλίγεται το κουβάρι αυτής της απόφασης. Ο Julian έχει πάει να αφήσει χαρτί για να δώσει τον Truman και να ρωτήσει τον κτηνίατρο για τις ψυχολογικές προεκτάσεις της αλλαγής περιβάλλοντος του σκύλου του. Από τον κτηνίατρο, οι δυο τους βρίσκονται στο γιατρό, όπου ο Julian ανακοινώνει την απόφαση του να μην παλέψει με χημειοθεραπείες για τον καρκίνο και να πεθάνει όταν αυτό γίνει.

Μέσα στις 4 μέρες που θα μείνει εκεί ο Tomas θα συμβούν πολλά. Ο Julian θα απολυθεί από την παράσταση που παίζει, επειδή ακριβώς είναι άρρωστος, θα επισκεφθεί τον γιο του στην Ολλανδία για να του πει Χρόνια Πολλά, θα κατουρηθεί απάνω του, μιας και η αρρώστια του έχει δημιουργήσει ακράτεια, θα συναντήσει «τυχαία» την πρώην γυναίκα του και μητέρα του γιου του,  ενώ θα δει τον φίλο του να βγαίνει από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μαζί με την ξαδέρφη του.

Ένα bromance που εκτυλίσσεται σε ταχύτατους ρυθμούς, μια αρρώστια, μια παράδοση των όπλων ή καλύτερα μια συνειδητή επιλογή που δεν είναι δειλία, αλλά τεράστιο θάρρος και μια πλοκή που βαδίζει σε μια ευθεία γραμμή. Το Truman είναι σαν ένα ψιμύθιο φιλίας και ζωής που ένα φύσημα του ανέμου αρκεί για να το σκορπίσει. Δεν έχει αυξομείωση συναισθημάτων, παρά μόνο σε δύο-τρεις στιγμές που κρατάνε τόσο λίγο, αφού ο Gay τραβάει γρήγορα την κάμερα και πάει σε επόμενη σκηνή ή το κόβει - ίσως για να δείξει ότι ο Julian και ο Tomas είναι δύο αμυντικά τείχη που δεν σπάνε εξωτερικά, αλλά εσωτερικά ραγίζουν - και στο φινάλε ψάχνεις να βρεις κάτι για να κρατηθείς πάνω στην ταινία. Δεν θα το βρεις.

Κι όμως όσο το σκέφτεσαι ξέρεις ότι δεν ήταν κακή. Δεν σε έδιωξε από την οθόνη. Απλώς δεν είχες την ώθηση να μείνεις προσηλωμένος εκεί. Μπορούσες εύκολα να πάρεις μια απόσταση, να κάνεις προς τα πίσω και να την δεις από λίγα εκατοστά πιο μακριά.

Αυτό που την τοποθετεί στην κατηγορία «αδιάφορα καλή» είναι ότι παρά το ότι κινείται αφηγηματικά, τεχνικά και παντί τρόπω στα ειωθότα του ισπανικού σινεμά (συγκεκριμένα του καταλανοβάσκικου), αλλά μόνο σε επιφανειακό τρόπο, στην ουσία προσπαθεί να αποκοπεί από τα κλισέ. Κάπου εκεί το Truman ηττάται. Για να το καταλάβεις καλύτερα, συνήθως στις ταινίες νιώθεις την ανάγκη να την συζητήσεις είτε αρνητικά είτε θετικά. Στο Truman δεν γεννάται καμία τέτοια ανάγκη. Προς καμία κατεύθυνση.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.