Το σπαρακτικό κείμενο για τον θάνατο του Παντελίδη: «Eίμαι στο φέρετρο τώρα, στη μάνα μου τι θα πω»;

Σάββατο, 20 Φεβρουάριος, 2016 16:55 μμ
Το hashtag «#‎συγγνώμη»‬ που συνοδεύει την ανάρτηση, είναι ίσως το συγκλονιστικότερο μέρος της...
Το σπαρακτικό κείμενο για τον θάνατο του Παντελίδη: «Eίμαι στο φέρετρο τώρα, στη μάνα μου τι θα πω»;

Τις τελευταίες ώρες το διαδίκτυο έχει γεμίσει από αναρτήσεις φίλων και θαυμαστών του Παντελή Παντελίδη που τόσο άδικα έφυγε από τη ζωή το πρωινό της Πέμπτης σε ηλικία 32 ετών.

Οι αναρτήσεις σχετικές με την απώλεια; Πολλές. Η συγκίνηση τεράστια. Πέρα όμως από τα τραγούδια και τα βίντεο από τις live εμφανίσεις του που έχουν κατακλύσει το Facebook, λίγες ώρες πριν έκανε την εμφάνισή του ένα κείμενο-γροθιά στο στομάχι που πιθανότητα έγραψε κάποιος από τους φανατικούς θαυμαστές του εκλιπόντος.

Το κείμενο είναι συγκλονιστικό. Σε αυτό υποτίθεται πως «μιλά» ο ίδιος ο Παντελής από εκεί που βρίσκεται τη στιγμή αυτή. Κανείς δεν γνωρίζει πως ξεκίνησε να γίνεται viral, ωστόσο πολλοί χρήστες το έχουν κοινοποιήσει στο προφίλ τους και η απήχησή του είναι τεράστια. ‪Το hashtag «#‎συγγνώμη», μάλιστα, που συνοδεύει την ανάρτηση, είναι ίσως το συγκλονιστικότερο μέρος της.

Το μόνο σίγουρο; Δύσκολα μπορεί να το προσπεράσει κανείς…

«Eίμαι στο φέρετρο τώρα. Δεν βλέπω τίποτα, όλα είναι σκοτεινά. Η φωνή μου δεν ακούγεται! Επεξεργάζομαι τα τραγούδια μου, με το μυαλό μου, δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν θέλω άλλο να κοιμηθώ… Ξύπνησα! Ουφ, έχω άγχος. Τι θα τους πω; Πώς θα δικαιολογηθώ για την χθεσινή πρόβα..; Με πήρε ο ύπνος θα πω! Στην μάνα μου τι θα πω; Στα αδέρφια μου; Στον πατέρα μου; Κάτι θα βρω… Θα σκεφτώ… Δεν με βλέπουν.. Σηκώθηκα, άνοιξα το φέρετρο.Να μην με πάρουν χαμπάρι, δεν θα με αφήσουν να φύγω. Βγήκα έξω, που είμαι; Στην Βουλιαγμένη, στην στροφή. Αυτός είμαι εγώ. Με αγαπάτε τελικά ε; Τώρα με αγαπάτε όλοι… Δεν πειράζει, έτσι είναι οι άνθρωποι. Τόσα λουλούδια για μένα; Σας αγαπάω αδέρφια μου αλλά είμαι καλά, αλήθεια! Προχωράω για το σπίτι. Μπαίνω μέσα. Μαμά… Μανούλα… Γλυκιά μου μαμά! Γιατί δεν μου μιλάει;  Μαμά με ακούς; Γύρισα. Είμαι εδώ… Μην κλαις άλλο μάνα… «Αθηνάαα να να να να, ήρθες και έβαλες στα βραδιά μου φωτιάαα». Θυμάσαι μάνα; Μπαμπά; Κλαις και εσύ; Σου μιλάω ρε πατέρα απάντα μου… Συγγνώμη… Μάλλον δεν θα θέλουν να μου μιλήσουν για ότι έκανα! Πάω μέσα βλέπω πολύ κόσμο. Γιατί τόσος κόσμος; Μικρέ; Τριαντάφυλλε και εσείς εδώ αδέρφια μου; Ούτε εσείς μου μιλάτε; Γιατί κλαίτε; Συγγνώμη… Κοιτάω στο κρεβάτι. Μα πώς; Αυτός είμαι εγώ… Είμαι καλά σας λέω… Το σώμα μου γιατί είναι εκεί; Τι συμβαίνει..; Γιατί είμαι κάτασπρος; Πάω στη ντουλάπα βγάζω τα ρούχα μου, ντύνομαι. Ετοιμάζομαι, παίρνω μια ανάσα και αρχίζω για το κέντρο. Είναι κλειστό. Μα γιατί; Βγάζω τα κλειδιά και το ανοίγω, μπαίνω μέσα. Κανείς, μα η ώρα πέρασε… Γιατί δεν έρχεστε; Ανεβαίνω στην σκηνή, μόνος ακόμα… Ακούγονται κόρνες και τα τραγούδια μου στο τέρμα.

Εε ελάτε, ξεκινάω..

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΣΑΣ ΛΕΩ, ΕΧΩ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ».

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.