Suffragette: Ο αγώνας για την ισότητα θέλει τη μεγαλύτερη απώλεια

Σάββατο, 20 Φεβρουάριος, 2016 14:12 μμ
Η Sarah Gavron ξετυλίγει το κουβάρι ενός κινήματος που άλλαξε την πορεία του κόσμου προς το καλύτερο, εστιάζοντας σε μία Suffragette.
Από τον Στέργιο Πουλερέ
Suffragette: Ο αγώνας για την ισότητα θέλει τη μεγαλύτερη απώλεια

Αν προσπαθήσουμε να ρίξουμε μια ματιά στον κόσμο γύρω μας, σε όλα όσα μας περιβάλλουν, θα δούμε μια σειρά από δεδομένα και σιγουράκια. Τα περισσότερα πράγματα στην ζωή μας σήμερα τα θεωρούμε τόσο αυταπόδεικτα και σταθερά που κάνουμε υπερκατάχρηση τους, θεωρώντας πως μας ανήκουν ολοκληρωτικά. Μερικές έννοιες όμως δεν ανήκουν σε κανέναν. Το αντίθετο μάλιστα. Εμείς ανήκουμε σε αυτές. Αν έπρεπε όμως να πούμε ότι είχαν κάποτε επικυρίαρχο, τότε αυτός ήταν κάποιο μεγάλο κίνημα. Στην περίπτωση της ισότητας των φύλων αυτό το κίνημα ήταν οι Σουφραζέτες. Η Sarah Gavron εστιάζει το βλέμμα μας σε μία Suffragette.

Το κίνημα ήταν στην αρχή μια ιδέα για λίγες. Γυναίκες που βρίσκονταν στην μεσοαστική τάξη και ήταν συνήθως παντρεμένες με μεγαλοαστούς, είτε οικονομικά είτε από άποψη κοινωνικής θέσης, αποφάσισαν να προπαγανδίσουν μόνο με τον λόγο την επιθυμία τους να λάβουν κι αυτές μέρος στην διαμόρφωση του κόσμου τους. Κάποια στιγμή όμως τα λόγια στέρεψαν. Κάποια στιγμή οι λίγες έγιναν ακόμα περισσότερες. Η Emmelin Punkhurst, μια δυνατή οικονομικά, αλλά αδύναμη στο δημόσιο λόγο σε σχέση με τους άντρες γυναίκα, ανέλαβε την σκυτάλη από την Millicent Fawcett και έκανε πιο ριζοσπαστική και αδιάλλακτη την στάση των γυναικών της Βρετανίας.

Ο λόγος δεν ήταν το μοναδικό όπλο τους πλέον. Ήταν το πρωταρχικό. Ο λόγος όμως δεν είχε την ίδια δύναμη με σήμερα. Είχε μεγάλη φύρα στην απόσταση από το λαρύγγι μέχρι να αφήσει το χείλος. Φυλλορροούσε. Η εκδήλωση κοινωνικής ανυπακοής με βανδαλιστικές αντιδράσεις, με punk σχέδιο, ήταν εν τέλει αυτό που άρχισε σταδιακά να αλλάζει τα μυαλά. Πέτρες να σπάνε τζάμια, εκρηκτικοί μηχανισμοί να καταστρέφουν τα γραμματοκιβώτια, μέχρι και εκρήξεις σπιτιών πολιτικών προσώπων, όταν όμως δεν υπήρχε άνθρωπος μέσα.

Όλη η Βρετανία ήταν ένα ηφαίστειο που είχε ήδη εκραγεί, απλώς η λάβα του δεν έκαιγε ακόμα τόσο πολύ, ώστε να προκαλέσει την ολοκληρωτική καύση των παλαιών πέπλων κουλτούρας. Ο φακός μικραίνει το εύρος του και πηγαίνει πάνω στην Maud Watts (Currey Mulligan), μια γυναίκα σε εργαστήρι οικιακών εργασιών, όπως σιδέρωμα, καθάρισμα ρούχων, η οποία μεγάλωσε εκεί μέσα, δούλευε από τα 9 της χρόνια, βιάστηκε μερικές φορές από τον υπεύθυνο, αλλά με την πάροδο των ετών έβλεπε την ζωή της ως καλή. Με τον σύζυγο και την ίδια να δουλεύουν πολλές ώρες (εκείνη πολύ περισσότερες) για να θρέψουν τον γιο τους, η Maud ήταν υπεύθυνη στο εργαστήρι και η άγνοια της την  έκανε ικανοποιημένη. Όταν όμως η συναναστροφή με άλλες γυναίκες του κύκλου της τής άνοιξαν τα μάτια γι΄αυτό που συμβαίνει στη χώρα, όταν είδε με τα μάτια της να βιάζεται ένα ανήλικο κορίτσι στη δουλειά από τον ίδιο άνθρωπο που βίασε την ίδια, τότε φύτρωσε μέσα της ο σπόρος της αγανάκτησης.

Σύντομα εντάχθηκε στο κίνημα εργατριών της Punkhurst (Meryl Streep) και ξεκίνησε τον αγώνα, όντας μία από τις πιο δραστήριες μαζί με τις Edith Ellyn (Helena Bonham Carter) και Violet Miller (Anne-Marie Duff). Σε αυτόν τον αγώνα δεν μπορούσε να βγει αλώβητη. Δεν μπορούσε καν να μπει αλώβητη. Ο άντρας της και το παιδί της έγιναν σκληρές μελλοντικές αναμνήσεις για την ίδια, χωρίς καν να το επιλέξει. Στο τέλος βρίσκεται να περπατάει σε μια ηλιόλουστη μέρα, ανάμεσα σε πολλές, ευρισκόμενη μόλις στο δεύτερο σκαλοπάτι μιας σκάλας που τελειώνει στα δέκα.

Οι Σουφραζέτες ήταν ένα κίνημα που βαφτίστηκε έτσι από την Daily Mail και η σαφώς υποτιμητική του πλευρά στην αρχή, άλλαξε ηχόχρωμα, μιας και οι ίδιες ασπάστηκαν τον όρο και του άλλαξαν το φορτίο. Από ανιόν, κατιόν. Η Suffragette Maud Watts ήταν μία από τις αρκετές περιπτώσεις γυναικών που μετέτρεψαν το κίνημα από απλής αντίδρασης σε αποτελεσματικό και turning point στο ρουν της ιστορίας και όχι της Ιστορίας, μιας και είναι μια μυθοπλαστική προσθήκη σε μια πραγματική αφήγηση.

Η Sarah Gavron εμμένει σε κάπως επιδερμική ανάπτυξη της δράσης του κινήματος και της μίας Suffragette, χωρίς διάθεση για βαθύτερες εισαγωγές σεναρίου, αφού και είναι μόλις δύο οι στιγμές που τέμνουν προς τα κάτω μια οριζόντια πραγματικότητα. Η στιγμή που αποχαιρετά το παιδί της και αυτή που η Emily Davison σκοτώνεται μπροστά σε όλη την υψηλή κοινωνία της χώρας και τραυματίζει σοβαρά τον βασιλιά, όπου οι ήχοι γίνονται υπόκωφοι στ΄αυτιά της Maud Watts. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας είναι η καμπύλη της σχέσης της Suffragette με τον υπεύθυνο αστυνομικό που έχει αναλάβει να καταπνίξει το κίνημα. Μια σχέση που ξεκινά από μια ουδέτερη συνομιλία και συνεχίζεται έτσι. Χωρίς μίσος, λύπηση ή κάποιο άλλο συναίσθημα. Κι από τις δύο πλευρές. Ο ένας κάνει ότι του ορίζει ο νόμος, χωρίς προσωπικές προεκτάσεις, η άλλη κάνει ότι ορίζει η ανθρώπινη φύση που δεν μπορεί να καταπιέζεται όταν είναι γυναικείας μορφής. Στο σημείο του θανάτου στην ιπποδρομία, τα βλέμματα τους συναντώνται χωρίς καμία διάθεσης να γίνουν πράξεις. Μένουν βλέμματα.

Η Currey Mulligan είναι στο μεγαλύτερο μέρος εκτελεστικά σωστή, αλλά με μερικές στιγμές υποτονικότητας, με την Helena Bonham Carter να αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο άψογη είναι και ότι όταν στέκεσαι στο μέτρο, δεν θα το χάσεις ποτέ. Ο Ben Wishaw υποδύεται έναν άφυλο ρόλο, με την έννοια ότι δεν είναι ένας δυναμικός άντρας, ένας φαλλοκράτης, αλλά ένας φοβισμένος ανθρωπάκος, που το βλέμμα του δεν φτάνει ούτε μέχρι τη μέση του τοίχου που κρατά τους ανθρώπους μακριά από τον ορίζοντα. Και το κάνει με εσωτερική ανάγκη.

Αυτό που συνειδητοποιεί κανείς από το Suffragette είναι ότι μια πραγματική ιστορία είναι εύκολο να σε απορροφήσει ως σκηνοθέτη και σεναριογράφο, με αποτέλεσμα να μην την παρασύρεις εσύ κάπου, αλλά το ανάποδο, κι ας υπήρχε σαφής στόχος για σαφή μυθοπλασία, υπερισχύουσα της ιστορικής αλήθειας.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.