Outsiders: Η πρόοδος είναι μόλυνση, η φύση τους ανήκει

Τρίτη, 9 Φεβρουάριος, 2016 15:29 μμ
Η νέα σειρά του WGN, μιλά για τους Outsiders, τους outlaws, αυτούς που αρνήθηκαν να υποταχθούν στην λαίλαπα της κοινωνικής εξέλιξης.
Από τον Στέργιο Πουλερέ
Outsiders: Η πρόοδος είναι μόλυνση, η φύση τους ανήκει

Πολύ πριν εμφανιστεί η δύναμη της τεχνολογίας, το ορμητικό ποτάμι της επιθυμίας των ανθρώπων να κάνουν τη ζωή τους τόσο εύκολη, ώστε να μπορούν μόνο με την κίνηση των χεριών να ικανοποιούν τις ανάγκες τους, υπήρχαν άνθρωποι που είχαν μάθει με άλλα έθιμα, που τα κουβαλούσαν στην διάρκεια των δεκαετιών και ήταν διατεθειμένοι να χάσουν τη ζωή τους για να τα διατηρήσουν. Στην πολιτεία του Κεντάκι, οι Outsiders έμειναν στα βουνά, κράτησαν τις ρίζες τους με τη φύση και αντιστάθηκαν.

Δεν έμειναν μόνο εκεί όμως. Δημιούργησαν και μεγάλα ρήγματα στην επαφή τους με την κοινωνία, αφού χρειάζονταν υλικά για καθημερινές δουλειές που δεν μπορούσε να τους τα δώσει η φύση. Εκτός από Outsiders έγιναν και επιδρομείς. Και κάπου εδώ αρχίζει μια ιστορία που ίσως σημάνει το τέλος τους μετά από 200 χρόνια αντίστασης.

Η νέα σειρά του WGN America, εμβαθύνει στην fictional ιστορία της φυλής ή περισσότερο φατρίας γηγενών της περιοχής Μπλάκμπεργκ στο Κεντάκι, στις παρυφές των Απαλλάχιων ορέων. Οι Farrells, οι Outsiders, πολέμησαν για να διατηρήσουν τους συνδέσμους τους με τη φύση και τα στοιχεία της, στα οποία έδιναν από την αρχή της ύπαρξης τους μια υπερφυσική διάσταση, τα αντιμετώπιζαν ως οιωνούς, τα διάβαζαν και θεωρούσαν πως έτσι προέβλεπαν το μέλλον. Και τις περισσότερες φορές έπεφταν μέσα. Είτε γιατί ήταν έτσι το γραμμένο είτε γιατί με το να λες κάτι, ενδεδυμένο με τον μανδύα της πρόβλεψης, μια λέξη στην οποία έχουν διαποτιστεί να την πιστεύουν, καταφέρνεις να οδηγήσεις τους άλλους σε μια πορεία προς την πρόβλεψη, η οποία αν έμενε άφατη δεν θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα.

Οι Farrells όμως δεν έκοψαν εντελώς τις διασυνδέσεις με την οργανωμένη πόλη, με τα δεδομένα που για την φυλή είναι καταστροφείς της ιστορίας τους. Πολύ περισσότερο η ίδια η πόλη δεν τους ξέχασε. Αντιθέτως, δεν μπορούσε ποτέ να δεχτεί ότι κάποιοι αγνόησαν το κοινωνικό συμβόλαιο, τοποθετώντας τους εαυτούς τους εκτός, ως ανώτερους από τους σκλάβους της εξέλιξης.

Όσες φορές προσπάθησε όμως η κοινωνία να τους εντάξει ή να τους διαλύσει, το τέλος περιείχε αίμα και συνήθως δεν ήταν των Farrells. Όμως για κάθε ακμαία οντότητα ή ομάδα, υπάρχει και η παρακμή της. Κι αυτή έρχεται όταν η μεγάλη ηγέτιδα στην προκειμένη, οδεύει προς το θάνατο και ο διάδοχος είναι ένας ξεροκέφαλος, αλαζόνας γιος που θεωρεί ότι πρέπει να υπακούν τις αποφάσεις του, ακόμα κι αν η μητέρα του δεν έχει πεθάνει.

Παράλληλα, έχει επιστρέψει μετανιωμένος στην αγέλη ο Asa Farrell, ένας που είχε αποφασίσει να φύγει και να δει πως είναι η νέα ζωή, η επιβίωση στο Νέο Κόσμο. Η περίπτωση του Asa θυμίζει έντονα Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο και τον άγριο που επιχείρησε να εντάξει ο Huxley στα έθιμα του μεταφορντικού κόσμου.

Το Outsiders τέμνει πολλές παράλληλες ζωές, το σενάριο του Peter Mattei μοιάζει σωστά δοσμένο στο θεατή, αφού σχεδόν κάθε κεντρική μορφή συνδέεται με κάποια αόρατη γραμμή με τους Farrells και εκεί βασίζεται και η αυξομείωση του ενδιαφέροντος. Ειδικά η περίπτωση του αστυνομικού Wade που αρνείται πεισματικά να επέμβει στους Outsiders, με το φόβο να δείχνει τα δειλά του νύχια, είναι από αυτές που κρατάνε μια σειρά, η οποία στα δύο πρώτα επεισόδια της είναι υποσχόμενη, με την προφορά των ντόπιων να είναι σίγουρα ένα συν, αλλά και πολλά ακόμα στοιχεία να φτιάξει, περισσότερο στην πλαισίωση των ιστοριών.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.