The Room: Πώς ενσωματώνεσαι σε έναν κόσμο που άργησες να τον ζήσεις;

Παρασκευή, 5 Φεβρουάριος, 2016 15:25 μμ
Ο Lenny Abrahamson οδηγεί την Brie Larson και τον Jacob Tremblay στην Μεγάλη Έξοδο από το The Room και σε μια ζωή που δεν τη συνήθισαν.
Από τον Στέργιο Πουλερέ
The Room: Πώς ενσωματώνεσαι σε έναν κόσμο που άργησες να τον ζήσεις;

Λένε πως τα πρώτα πέντε χρόνια ζωής ενός ανθρώπου είναι τα πιο σημαντικά για να ενσωματωθεί στον κόσμο, να πάρει τις βασικές προσλαμβάνουσες για το πως θα κινείται, από το πότε θα περνάει το φανάρι μέχρι τους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Αν αυτά τα χρόνια ακολουθήσουν μια άλλη πορεία, τότε ο γυρισμός στις ράγες φαντάζει απίθανος. Στο The Room αυτό είναι και το διακύβευμα.

Πώς ένα πεντάχρονο παιδί που νόμιζε ότι όλος ο κόσμος είναι ένα δωμάτιο και οτιδήποτε έξω από αυτό λέγεται διάστημα και «τηλεόραση» θα καταφέρει να περπατήσει τη γη σε μια ηλικία που αντιλαμβάνεται έννοιες όπως ο φόβος, ο δισταγμός, η αμφιβολία; Μπορεί να μην ξέρει να τις ονοματίσει, αλλά υπάρχουν εκεί, βρίσκονται μέσα του και δυσκολεύουν την αποφασιστικότητα του να ακουμπήσει το πόδι του στο δρόμο, να απλώσει το χέρι του κόντρα στον άνεμο και να ξέρει ότι δεν πρόκειται να πάθει κάτι.

Βασισμένο στο βιβλίο της Emma Donoghue, το The Room μιλάει για μια ιστορία που ξεκίνησε από την απαγωγή της Joy Newsome σε ηλικία 18 ετών από έναν άντρα, τον Old Nick που την κρατούσε για περίπου 6 χρόνια αιχμάλωτη σε ένα δωμάτιο και δεν την άφηνε να βγει. Η πόρτα της άνοιγε μόνο με κωδικό και μόνο αυτός τον ήξερε. Κάθε βράδυ πήγαινε στην αποθήκη του, όπου την είχε κλειδώσει και έκανε σεξ μαζί της. Στον πρώτο χρόνο την άφησε έγκυο και γεννήθηκε ο μικρός Jack. Ο Jack μέχρι τα πέντε του κοιμόταν μέσα σε μια ντουλάπα και όταν ερχόταν ο Nick δεν έβλεπε ποτέ τι γινόταν. Ώσπου ένα βράδυ, αφού η μαμά του και ο Nick κοιμούνται αποφασίζει να βγει και να τον δει. Αυτό δημιουργεί εκνευρισμό, φωνές και ο Nick τους κόβει το ρεύμα για μία μέρα. Τότε η Joy αποφασίζει ότι έχει έρθει η στιγμή να δραπετεύσουν.

Όλα εξαρτώνται από τον Jack. Ο μικρός καλείται να υποδυθεί τον πεθαμένο για να βγει από το δωμάτιο και όσο θα βρίσκεται μέσα σε ένα χαλί στην καρότσα του αυτοκινήτου του Nick, την κατάλληλη στιγμή θα σηκωθεί, θα πεταχτεί στο δρόμο και θα δώσει ένα χαρτάκι σε κάποιον περαστικό. Όλα πάνε κατ' ευχήν και η Joy με τον Jack ελευθερώνονται. Τα δύσκολα όμως έρχονται τώρα για τους δύο τους. Ο κόσμος όλος πέφτει πάνω τους για να τους βοηθήσει αλλά κυρίως για να παρέμβει στην σχέση τους, η οποία ήταν κάτι παραπάνω από άρρηκτη, αφού η επαφή και των δύο ήταν του ενός με τον άλλον μόνο.

Κι αν περίμενε κανείς ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα θα το αντιμετώπιζε ο 5χρονος Jack, περίμενε λάθος, αφού εκείνη που αδυνατεί να αντικρύσει τον κόσμο είναι η Joy. Η ιστορία τους τελειώνει εκεί που μπορούν και οι δύο πλέον να ζουν ταυτόχρονα και ως μονάδα, αλλά και ξέχωρα.

Ο Lenny Abrahamson λειτουργεί στο The Room σαν ένας μαέστρος ορχήστρας στον τρόπο που κινεί την εικόνα μέσα σε ένα χώρο 10 τ.μ. και το κάνει έτσι ώστε να τον μεγεθύνει στο μάτι του θεατή. Η φαντασία του μικρού Jack οπτικοποιείται σε εμάς και βλέπουμε ένα κανονικό διαμέρισμα κι όχι μια τροποποιημένη αποθήκη που το μόνο που έχει να προσφέρει σε ένα πεντάχρονο παιδί είναι μια ντουλάπα για κρεβάτι και ένα παράθυρο στο ταβάνι που δείχνει τον αόριστο ουρανό. Ένα κομμάτι του που δεν μπορεί να το οριοθετήσει ο Jack στην γνωστική διαδικασία του μυαλού του.

H Brie Larson κάνει το πρόσωπο της έναν πίνακα αγωνίας, απόγνωσης, αδυναμίας και όλα αυτά ένα μείγμα που γεννά θάρρος, μια ελπίδα που είναι μεν μικρή, αλλά παραμένει ελπίδα και ένα κίνητρο, μια ώθηση για να δει πως είναι ο κόσμος που τον άφησε και την άφησε. Πάνω απ΄όλα όμως στο πρόσωπο της σκιαγραφείται ένας εγωισμός που απλώνεται σαν φτερό πάνω από τον Jack, γιατί 5 χρόνια το μόνο καινούργιο που είχε μάθει ήταν να παίρνει τις αποφάσεις για δύο. Γι΄αυτό και όταν την κατηγορούν που δεν έδωσε στον γιο της την ευκαιρία να ζήσει ως ελεύθερος, νιώθει να ανοίγει μια τρύπα που την ρουφάει. Αλλά δεν είναι από τις τρύπες που καταλήγουν σε σύγκρουση με ένα κάποιο έδαφος. Είναι τρύπα που το βάθος της έχει έκταση όση και η επιθυμία για μια άλλη έξοδο, μοιραία και έσχατη.

Ο Jacob Tremblay εγγράφεται ως ένας από τους 2-3 καλύτερους ρόλους παιδιών που έχουμε δει στον 21ο αιώνα και κινείται στο δωμάτιο σαν ενήλικας. Μπορεί να έχει διαφορετικές γνώσεις για τον κόσμο, μπορεί ο κόσμος του να είναι μια τελεία στην πλανητική κίνηση, αλλά τον γνωρίζει σαν τις παλάμες του. Τον έχει αγγίξει σε κάθε του σημείο και δεν προσβλέπει σε εκπλήξεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Abrahamson τον επέλεξε μέσα από 1.000 παιδιά σχεδόν, τα οποία στην πλειοψηφία τους ήταν αρκετά καλά, αλλά ο Jacob το πήγε ένα επίπεδο παραπάνω.

Η έξοδος από το The Room σηματοδοτεί πολλά για τους δύο. Πρώτα και κύρια ότι δεν θα είναι ποτέ ξανά μόνο οι δυο τους. Στις στιγμές του Jack που απολάμβανε μόνη της η Joy, τώρα θα έχουν μερίδιο και άλλοι. Οι παππούδες του, οι φίλοι που θα κάνει. Μέσα στο δωμάτιο ο Jack δεν αποκολλήθηκε ούτε κατ' ελάχιστο από τον ομφάλιο λώρο. Άυλος λώρος, αλλά πολύ πιο ισχυρός. Από αυτούς που κανένα ψαλίδι δεν κόβει. Δεύτερον, τη συνειδητοποίηση ότι κάθε τους βήμα έξω από το δωμάτιο συνυποδηλώνει να αφήνεις πίσω σου ένα χνάρι, ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου. Ένα κομμάτι που θα αφήσει ένα κενό για να το αντικαταστήσεις. Αυτές είναι συνθήκες που τόσο η 24χρονη Joy όσο κι ο 5χρονος Jack δεν θα τις γνώριζαν ποτέ στην πρωταρχική κατάσταση της συμπόρευσης τους.

Αυτή η αλλαγή των ισορροπιών είναι που ρίχνει από το σκηνή την Joy και την φέρνει για ένα μεγάλο διάστημα έξω από το πεδίο του γιου της. Αντιθέτως ο Jack μπορεί πιο εύκολα να κρατηθεί όρθιος, γιατί η απόσταση του από το έδαφος είναι μικρότερη, άρα η πτώση λιγότερο επώδυνη, άρα η άγνοια κινδύνου μεγαλύτερη.

Το The Room μπορεί να είναι μια ιστορία εγκλωβισμού, αλλά εκείνο που αναδύεται ως κυρίαρχο είναι ότι ο άνθρωπος είναι πάντα ανέτοιμοι μπροστά στις επιλογές τους, παραμερίζουν συνέπειες που θα τους αλλάξουν δραματικά γιατί το βλέμμα τους είναι τυφλό προς κάθε κατεύθυνση εκτός του στόχου τους και απαλλάσσουν ο ένας τον άλλον από την ευθύνη της σκέψης αυτών των συνεπειών.

*Το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου η απονομή των Oscar 2016 εκπέμπει ζωντανά και αποκλειστικά από τα κανάλια Novacinema, με τη μετάδοση να ξεκινάει στις 2:30 τα μεσάνυχτα από το κόκκινο χαλί και τις αφίξεις των καλεσμένων και στις 3:30 να μεταφέρεται μέσα στο Nokia Theatre για να ξεκινήσει η βράβευση, σε μια βραδιά που θα κρατήσει ως τις 6:30 το πρωί.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ...