Creed: Ο Sylvester Stallone αξίζει όλα τα standing ovation του κόσμου

Σάββατο, 30 Ιανουάριος, 2016 13:02 μμ
Όταν είδαμε όλη την αίθουσα να του υποκλίνεται στις Χρυσές Σφαίρες μπορούσαμε μόνο να φανταστούμε την ερμηνεία του. Στο Creed ο Sly δίνει ό,τι καλύτερο είχε.
Creed: Ο Sylvester Stallone αξίζει όλα τα standing ovation του κόσμου

Ο κινηματογραφικός ανδρικός πληθυσμός έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Sylvester Stallone. Ο Rocky Balboa και ο John Rambo είναι οι δύο ρόλοι που τον έχουν σημαδέψει και έχει προσφέρει αμέτρητες συγκινήσεις σε όλους μας. Βάλτε στο κάδρο και το Expendables και θα λέγαμε ότι με τον Sly έχουμε πάντα διαφορετικά κριτήρια. Περισσότερο ανάμνησης παρά επί του παρόντος. Στο Creed όμως όλα αυτά καταργούνται.

Ο Stallone σε αναγκάζει να τον δεις σε όλο του το ανάστημα να του υποκλιθείς και να ξέρεις ότι αυτό θα συνέβαινε ακόμα κι αν έπεφτες σήμερα στον πλανήτη Γη και δεν είχες καμία επαφή με Rocky και Rambo. Αυτό που κάνει στο Creed είχαμε αρχίσει να το ψυχανεμιζόμαστε από την αντίδραση της αίθουσας στις Χρυσές Σφαίρες. Προσωπικά είχα αρχίσει να προετοιμάζομαι για κάτι πολύ καλό από τον Sly. Κι όμως η απλή αίσθηση και προσδοκία καταπίνονται αμάσητες από κάτι πολύ μεγαλύτερο που προσέφερε. Τόσο που σκέφτεσαι ότι του αξίζουν όλα τα standing ovation του κόσμου. Όχι με το σκεπτικό «ε, ας πάρει μωρέ κι αυτός κάτι», αλλά με το σκεπτικό «δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος που να μπορεί να τον κοντράρει» (ίσως μόνο ο Mark Ruffalo για το Spotlight).

Το Creed δεν είναι η ιστορία της γέννησης ενός θρύλου. Είναι η ιστορία της αναμέτρησης ενός ανθρώπου με την κληρονομιά του, τους δαίμονες του, τα σκοτάδια της ψυχής του που τον συνοδεύουν από τη μέρα που γεννήθηκε. Μια αγωνιώδης κίνηση προς το φως, μια επιθυμία για ενατένιση από ψηλά, από το τελευταίο σκαλί στο πανεπιστήμιο της Φιλαδέλφεια που κάποτε έτρεχε ο Rocky Balboa.

Ο Adonis Johnson (Michael B. Jordan) βρέθηκε μετά το θάνατο του πατέρα του Apollo Creed, ορφανός και κατέληξε στην πρόνοια. Εκεί τα παραπτώματα του ήταν συχνά. Ώσπου μια μέρα εμφανίζεται η τελευταία γυναίκα του πατέρα του και τον παίρνει στο σπίτι της. Ο Johnson που έχει επιλέξει από μικρός το επίθετο της μητέρας του, μεγαλώνει και το γονίδιο του πατέρα του τον οδηγεί στα μονοπάτια που άφησε τα χνάρια του. Πώς μπορείς όμως να ακολουθήσεις ένα μονοπάτι κοντό, έναν δρόμο που τελειώνει γρηγορότερα από το προσδοκώμενο, με το θάνατο να περιμένει μερικά βήματα πιο κάτω;

Γιατί η κληρονομιά δεν είναι μόνο η δόξα που σε κουβαλάει. Είναι περισσότερο μια τεράστια σκιά που απαιτεί να τρέξεις πολύ μακριά από αυτή για να βρεις ένα δικό σου φως, κι όχι τις ηλιαχτίδες που περνούν με φύρα από τις «χαραμάδες» των φτερών του πατέρα σου. Και πρέπει να τρέξεις τόσο γρήγορα, όσο γρήγορα αποφεύγεις τα χτυπήματα από τον αντίπαλο.

Ο Adonis αποφασίζει να πάει στη Φιλαδέλφεια και να βρει τον φίλο του πατέρα του, τον Rocky, για να τον προπονήσει. Ο Rocky βρίσκεται στην πιο ήρεμη κατάσταση συγκατάβασης της ζωής του, έχοντας φωλιάσει την ευθύνη του για το θάνατο του Creed πολύ βαθιά και συνομιλώντας με τους τάφους της γυναίκας του και του κουνιάδου του. Ζει μόνος του και παρόλο που βλέπει στο βλέμμα του Adonis μια ιδιαίτερη σπίθα, ένας γνώριμος φόβος τον κρατάει πίσω. Εν τέλει αποφασίζει να τον αναλάβει και να γίνει ο προπονητής του. Για να φτάσει στον τελικό του στόχο, ο Adonis θα πρέπει πρώτα να υπερκεράσει τον αυθορμητισμό, τον παρορμητισμό της ηλικίας του και τον εκνευρισμό που του προκαλεί η σκέψη και μόνο ότι θα τον συγκρίνουν με τον πατέρα του και θα βγει λειψός στο ζύγι.

Μια σημαντική νίκη με έναν από τους πρωταθλητές της Φιλαδέλφια θα τον φέρει αντιμέτωπο με τον κορυφαίο του αθλήματος, τον Scouser Ricky Conlan. Η ψυχολογική προετοιμασία του προς τον μεγάλο αγώνα που θα τον βγάλει στον αφρό περιλαμβάνει εμπόδια που φαντάζουν ανυπέρβλητα. Ο ίδιος τα θεωρεί αδιαπέραστα και επιλέγει να μην τα βρεις μπροστά του, κάτι που φαίνεται στην προσπάθεια του να κρατήσει κρυφό ότι είναι γιος του Creed. Όμως τα εμπόδια δεν είναι επιλογές που κάνεις. Τα εμπόδια αυτά σε περιμένουν από πριν γεννηθείς εκεί. Είναι η μέρα που γεννιέσαι που οι γονείς σου γίνονται οι εφιάλτες του μέλλοντος σου. Η αντιμετώπιση των συνθηκών γίνεται πιο δύσκολη όταν αισθάνεται τον Rocky δεύτερο πατέρα του και εμφανίζεται ο δικός του εφιάλτης. Αυτός που δεν έχει σχέση με το ρινγκ του μποξ, αλλά αυτός που έχει σχέση με το ρινγκ της επιβίωσης, της ζωής του.

Ο Ryan Coogler μοιάζει να είχε τηλεπάθεια με τον Fuqua του Southpaw ως προς την τοποθέτηση της τράπουλας, αλλά με διαφορετικά στοιχεία που δίνουν τα σκαλιά σε Stallone και Michael B. Jordan να λάμψουν. Δεν είναι απλώς μια σύνδεση με το παρελθόν του Balboa, δεν είναι μια ιστορία για να γεννηθούν νοσταλγικά απορρέουσες μνήμες. Το διακύβευμα είναι η αποκοπή από το παρελθόν διά του εναγκαλισμού μαζί του. Μόνο όταν αποδέχεσαι κάτι μπορείς να το κερδίσεις. Μόνο όταν γίνεις ξενιστής του μπορείς να μαθεις τις αδυναμίες και να κερδίσεις. Αν το περάσεις ακροθιγώς έχεις ήδη χάσει. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Coogler είναι ότι ενώ θα μπορούσε να κάνει τον Creed να μπει στα παπούτσια του Apollo, να γίνει δηλαδή επίδοξος πρωταθλητής, και να μην χάσει παρ' ελάχιστο η αποδοχή της ταινίας, δεν το έκανε. Δεν έχτισε ένα μονοπάτι ανηφορικό για τον ήρωα. Η μόνη ανηφόρα ήταν τα σκαλιά που ανέβαιναν με τον Rocky στο τέλος. Όχι ένδοξα. Σα να είναι μια κανονική μέρα. Δεν είναι ζήτημα νίκης ή ήττας. Είναι ζήτημα αναγνώρισης. Ακόμα και από αυτούς που σε μείωναν σε σχέση με τον πατέρα σου, ακόμα και αυτούς που είχαν ήδη γράψει τον «επικήδειο» του.

Ο Sylvester Stallone μοιάζει να δίνει αυτή την ερμηνεία στο καταλληλότερο timing, αφού βρίσκεται σε μια ηλικία που το πρόσωπο του μπορεί να πάρει χίλιες μορφές, γεμάτο απ΄όλα τα σημάδια της ζωής του. Ο Italian Stallion δεν πάει να επανακαθορίσει την ύπαρξη του. Έχει αποδεχθεί αυτό που είναι. «Το παρελθόν μου έχει προχωρήσει κι εγώ είμαι ακόμα εδώ» λέει στον μικρό Creed, εννοώντας ότι η σχέση του με το θάνατο δεν είναι σχέση βασισμένη στο φόβο και στην υποτέλεια πάνω στη μεγαλύτερη δύναμη αντί της ζωής, αλλά είναι ένα ισότιμο βλέμμα, μια συμπόρευση που γίνεται πιο εύκολη όταν αντιλαμβάνεσαι ότι η αγάπη σου δεν έχει πλέον κανέναν για να την δεχτεί. Στη σκηνή που πάει να δει τον Johnson στη φυλακή απλώνει όλο το ψηφιδωτό της άψογης ωρίμανσης του. Σε όλη την διαδρομή της παράλληλης μάχης του είναι μια μορφή που θες να γίνεις το δεκανίκι της. Ανιδιοτελώς.

Ο Michael B. Jordan είναι μεν ο πρωταγωνιστής, αλλά θέτει τον εαυτό του στο πλάι και λίγο πίσω από τον Stallone, τόσο ως Adonis Johnson όσο και ως Jordan. Επεξεργάζεται τον αυτό του με τόση απλότητα και ηρεμία, ιδρώνει, δακρύζει, ερωτεύεται τη Bianca, εκφράζει την αγάπη του με θυμό, κρατάει γερά τα πέπλα που καλύπτουν τα δαιμόνια της ψυχής του και τα σκίζει διακριτικά για να μην βάλει συναισθηματικό βάρος στον άλλον. Έτσι έμαθε άλλωστε από μικρός. Στο τέλος όμως θα δει ότι δεν μπορείς να αγαπάς χωρίς η αγάπη σου να γίνεται φορτική στον άλλον. Κι αυτό βέβαια είναι αμφίδρομο.

Sly, το καπελάκι που φοράς δώστο μου για να μπορώ να σου το βγάλω και να υποκλιθώ...

*Το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου η απονομή των Oscar 2016 εκπέμπει ζωντανά και αποκλειστικά από τα κανάλια Novacinema, με τη μετάδοση να ξεκινάει στις 2:30 τα μεσάνυχτα από το κόκκινο χαλί και τις αφίξεις των καλεσμένων και στις 3:30 να μεταφέρεται μέσα στο Nokia Theatre για να ξεκινήσει η βράβευση, σε μια βραδιά που θα κρατήσει ως τις 6:30 το πρωί.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.