Childhood's End : Οι εξωγήινοι διοικούν στη Γη κι έχουν αγνές προθέσεις

Τετάρτη, 20 Ιανουάριος, 2016 18:43 μμ
Το Childhood's End είναι το δεύτερο εξωγήινο χτύπημα του SyFy Channel και περιγράφει έναν κόσμο που οι εξωγήινοι αλλάζουν τη Γη προς το καλύτερο.
Από τον Στέργιο Πουλερέ
Childhood's End : Οι εξωγήινοι διοικούν στη Γη κι έχουν αγνές προθέσεις

Με πολύ δυναμικό τρόπο άφησε πίσω του το 2015 και μπήκε στο 2016 το τηλεοπτικό δίκτυο SyFy, αφού έχοντας στο παρελθόν αρκετά failure projects, έβαλε το νερό στ΄αυλάκι, κυρίως με το The Expanse, και ως ένα βαθμό με το Childhood's End , μια σειρά που περιγράφει ένα φαινομενικά ιδανικό σενάριο για τον πλανήτη, το οποίο είναι αυτό που λέμε στάχτη στα μάτια.

Σε αντίθεση με το The Expanse που μιλούσε για την κατάληψη του διαστήματος από τον άνθρωπο, το Childhood's End περιγράφει το αντίθετο. Την κατάληψη του ανθρώπου από το διάστημα και από τους εξωγήινους.

Η ζωή κυλάει όπως την γνωρίζουμε, όταν μια μέρα εμφανίζονται στις μεγάλες πόλεις του πλανήτη τεράστια διαστημικά σκάφη που κρύβουν με την σκιά τους τον ήλιο. Όπως είναι προφανές, ο κόσμος πανικοβάλλεται και βλέπει την Ημέρα Αποκάλυψης να έρχεται μια και καλή. Όμως οι εξωγήινοι δεν έχουν καμία εχθρική διάθεση. Είναι απλώς οι μεσάζοντες ενός μεγαλύτερου σχεδίου. Είναι τα ανώτερα από τους ανθρώπους όντα που τους ενώνουν με το ανώτατο ον. Δεν είναι αγκιτάτορες, είναι πασιφιστές.

Επιλέγουν τον Ricky για να γίνει η φωνή τους και να εξηγήσει το σχέδιο τους σε όλη την ανθρωπότητα. Καμία αδικία, καμία παρανομία, τέρμα οι πόλεμοι, ο πλούτος ανακατανέμεται, το φαγητό και το νερό είναι επαρκή για όλους και παρά τους ανθρώπους που θα αντισταθούν σε αυτό για να μην χάσουν την μεγάλη συγκέντρωση πλούτου και εξουσίας στα χέρια τους, θα φέρουν τον κόσμο σε μια ευημερία, που έχει ελάχιστες αρρώστιες και μπορεί να κάνει τους άτεκνους να γίνουν γονείς.

Όμως κάθε φάβα έχει τον λάκκο της. Δεν πρόκειται για μια συνολική ανάσταση, αλλά για την τελευταία μπάζα πριν βρεθεί η ανθρωπότητα στα θυμαράκια. Γιατί σε αντίθεση με το Interstellar, η ανθρωπότητα προορίστηκε να γεννηθεί στη Γη και θα πεθάνει στη Γη, εκτός από εκείνους που δεν πρόλαβαν να μολυνθούν από τις κακές ουσίες της: τα παιδιά.

Με την πρώτη ματιά, τόσο του σεναρίου όσο και το στήσιμο, το Childhood's End δεν φαίνεται κάτι ιδιαίτερο. Είναι απλώς μια mini σειρά τριών 80λεπτων επεισοδίων βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα. Αποδεικνύεται κάτι παραπάνω. Έχει ωραία τρικ, όπως το γεγονός ότι ξεκινάει από το τέλος με τον Milo Rodricks να είναι ο τελευταίος επιζών και αποθανών πάνω στη Γη να λέει το αντίο και μετά κάνει ένα γύρισμα στο χρόνο για να δείξει πως φτάσαμε ως εδώ. Μοιάζει απλό και κλισέ, αλλά αν δεν υπήρχαν και τέτοιες κλισεδιές το Childhood's End θα ήταν κάτω του μετρίου.

Έχει πολλές παράλληλες ιστορίες που μοιάζουν άσχετες, αλλά εν τέλει συνδέονται, θέτει ζητήματα κυρίως θρησκευτικής φύσεως, αφού η ανθρωπότητα που είχε ως τέλος της την αναζήτηση της ουσίας και την εξεύρεση απάντησης στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, είχε πλέον όλες τις απαντήσεις. Άρα η πίστη θα κατέρρεε. Όχι για όλους όμως. Υπήρχαν αυτοί που είχαν την ανάγκη να πιστέψουν και εθελοτυφλούσαν μπροστά σε όλα.

Από την άλλη έμοιαζε λίγο αστεία η παρομοίωση των εξωγήινων με τον Διάβολο, αφού είναι κοκκινόχρωμοι και κερασφόροι, με τον Charles Dance (λέγε με Tywin Lannister) να είναι μια ιλαροτραγική φιγούρα ως ο μεσάζων Karellen και να συνδιαλέγεται με τον Ricky. Η ψευδαίσθηση της μεταφοράς του πρωταγωνιστή σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου όπου συναντάει τη νεκρή πρώην αρραβωνιαστικιά του, η δημιουργία συναισθημάτων στους εξωγήινους και μερικά ακόμα πραγματάκια μοιάζουν λίγο ανοίκεια, αλλά ποιος μας λέει ότι αν υπήρχαν εξωγήινοι δεν θα ένιωθαν, δεν θα δάκρυζαν, δεν θα δημιουργούσαν δεσμούς;

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.