Ο Χορός του Θανάτου: Μία εξαιρετική θεατρική εμπειρία

Τρίτη, 19 Ιανουάριος, 2016 20:00 μμ
Από την Εβελίνα Σαρρή
Ο Χορός του Θανάτου: Μία εξαιρετική θεατρική εμπειρία

Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν αυτή τη χρονιά στο θέατρο Εμπορικόν την σύγχρονη τραγωδία «Ο χορός του θανάτου», ένα έργο που γράφτηκε από τον Αύγουστο Στρίντμπεργκ το 1900 και που πραγματεύεται την αιώνια πάλη των δύο φύλων μέσα από το θεσμό του γάμου.

Είχαμε καιρό να δούμε τόσο βαρύ, τόσο γεμάτο, τόσο μεστό και τόσο ειλικρινές επίτευγμα θεατρικής παράστασης. Ένα επικίνδυνο ταξίδι στο λαβύρινθο της ανθρώπινης συμπεριφοράς με φόντο τον έγγαμο βίο ενός ζευγαριού, ζωντανεύει μπροστά στα μάτια του κοινού γλαφυρά, ζωντανά, άλλοτε με φασαρία και υστερία, κι άλλοτε με παύσεις τόσο βουβές που σε κουφαίνουν.

Ο Δημήτρης Καταλειφός και η Φιλαρέτη Κομνηνού 'παίζουν' πραγματικό θέατρο. Μαγεύουν. Η άλλοτε νευρωτική, άλλοτε καχύποπτη Κομνηνού σε κάνει να νιώθεις πως βλέπεις αρχαία τραγωδία, όταν λικνίζει το κορμί της και σαρκάζει. Ο Καταλειφός μιλάει διαρκώς με τόσο αβίαστο τρόπο που αναρωτιέσαι για το μέγεθος της εξωγήινης υποκριτικής του ικανότητας, και για το πώς μπορεί τόση ώρα να διηγείται, να μιλάει, να υποδύεται έναν τόσο ψυχοφθόρο ρόλο, με τόσο μεγάλη φυσικότητα.

Οι συνθηκολoγίες ανάμεσα στο ζευγάρι, οι συμφωνίες, οι αντιπαραθέσεις, οι εμπειρίες μιας έγγαμης 25 ετών κοινής ζωής έρχονται στο προσκήνιο και σου δινουν ένα γερό χαστούκι για όσα έχεις ακούσει, για όσα πιθανόν έχεις ζήσει, και για όσα κυρίως δε θέλεις να γευτείς.

Βλέπεις στη σκηνή την αγάπη, το μίσος, το άγχος του θανάτου και την παράνοια, να εναλλάσσονται ακατάπαυστα και παρακολουθείς πώς ένα ζευγάρι μπορεί να είναι τελικά καταδικασμένο να συνυπάρχει και ανήμπορο να κατανοήσει τους λόγους της συνύπαρξης αυτής.

Ροή, αισθητική και δυνατές ερμηνείες σε ένα ρεσιτάλ υποκριτικής. Κι αν ο Καταλειφός είναι ο ηθοποιός στον οποίο υποκλίνονται παλιοί και νέοι συνάδελφοί του, και δικαίως, η Φιλαρέτη Κομνηνού δίνει τη χαριστική βολή στα τελευταία δευτερόλεπτα της παράστασης. Tότε που o ρόλος απαιτεί βουρκωμένα μάτια. Τότε που εκείνη, η απέραντου μεγέθους Πρωταγωνίστρια, αποφασίζει να ενεργοποιήσει τον... μηχανισμό των δακρύων. Και το κάνει με τρόπο που θες να κλάψεις μαζί της, νιώθεις τον εγκλωβισμό της και τη συμπονάς. Και ένα πρωτόγονο συναίσθημα σε κυριεύει και σε κάνει να θέλεις να τη βλέπεις να κλαίει. Οχι γιατί το απολαμβάνεις. Αλλά γιατί το κάνει τόσο πειστικά που αναρωτιέσαι πώς το κάνει, αν παίζει ή μήπως είναι αληθινό. Αν είναι κι αυτή αληθινή ή έχεις μαγευτεί και έχεις παραισθήσεις. Και είναι τόσο διαυγής ο πόνος και το κλάμα της ψυχής της, -κι ας βγαίνει στην πραγματικότητα από τα μάτια της- που κατανοείς πλήρως γιατί το χαμόγελο της υπόκλισης μερικές στιγμές μετά, είναι ακόμη σφιγμένο.

Κι αν έπρεπε να γράψω με λίγα λόγια μόνο για τη μεταίσθηση αυτής της παράστασης, θα έγραφα μόνο για αυτό που με κυρίευσε μετά το τέλος του έργου: Τη διάθεση για Σιωπή.

Δεν θέλεις ούτε να μιλήσεις, ούτε να το συζητήσεις, μέχρι μόνος σου ξανά να το αναλογιστείς. Θέλεις ησυχία και θέλεις να κοιμηθείς σκεπτόμενος αν 'ο χορός του θανάτου' είναι τελικά κυκλικός, και αν -όπως και στην παράσταση- αρχίζει και τελειώνει πάντα από το ίδιο σημείο. Το (δικό σου) σημείο Μηδέν.

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.