H8ful Eight: Ο Tarantino πειραματίστηκε με τον εαυτό του και ηττήθηκε

Παρασκευή, 8 Ιανουάριος, 2016 15:09 μμ
Στο The H8ful Eight ο Tarantino κάνει μια αναμέτρηση με τον εαυτό του, δοκιμάζει νέα πράγματα για το γουέστερν, αλλά χάνει στα σημεία.
Από τον Στέργιο Πουλερέ
H8ful Eight: Ο Tarantino πειραματίστηκε με τον εαυτό του και ηττήθηκε

Έχεις ζήσει ποτέ τη φάση που πας σε μια συναυλία ή σε ένα live ενός μεγάλου dj μόνο και μόνο επειδή έχει δύο mainstream κομμάτια που ακούγονται παντού, και όταν βρίσκεσαι εκεί τον βλέπεις να παίζει τα δικά του, τα πολύ ψαγμένα, οπότε συνειδητοποιείς ότι μάλλον λάθος βρέθηκες εδώ; Κάτι τέτοιο θα σου συμβεί και με τον Quentin Tarantino και το The H8ful Eight.

Από τις 25 Δεκεμβρίου που βγήκε στους κινηματογράφους η ταινία ακούστηκαν πάρα πολλά και ως επί το πλείστον έκατσαν στην αρνητική πλευρά του δρόμου. Καλώς ή κακώς ο Tarantino είναι ένας από τους δύο σκηνοθέτες (ο άλλος είναι ο Nolan) που καθόρισαν την κινηματογραφική αισθητική και τα γούστα της γενιάς που γεννήθηκε στα τέλη του '80 και ως τα μέσα του '90.

Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Kill Bill, Jackie Brown είναι τέσσερις ταινίες του Tarantino που χώθηκαν βαθιά στην σινέ οπτική του κοινού. Το The H8ful Eight πιθανότατα δεν θα είναι μια τέτοια ταινία για τις λίγο νεότερες γενιές. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Όμως το ταραντινικό αξίωμα έχει ως εξής: Ο Quentin στα χειρότερα του είναι μια κλάση ανώτερος από το 50% του κινηματογράφου στα καλύτερα του.

Βρισκόμαστε χοντρικά μια δεκαετία μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου. Ένας πόλεμος αφήνει πάντα τα στίγματα του στους επιζήσαντες. Ένας Εμφύλιος Πόλεμος κάνει ακόμα πιο διάστικτο το δέρμα. Ένας Εμφύλιος στις ΗΠΑ, την περίοδο που οι μαύροι ήταν πάντα στο στόχαστρο κάνει το μυαλό σου σουρωτήρι από τα κενά που δημιουργούνται. Κι όπου υπάρχει κενό δεν υπάρχει χώρος για να εδράσει συναισθηματισμός.

Κάπως έτσι περιγράφεται ο χαρακτήρας του Samuel Jackson, του αντιστράτηγου Marquis Warren που αντάλλασσε επιστολές φιλίας με τον Abraham Lincoln. Και οι υπόλοιποι δεν απέχουν. Ο Kurt Russell είναι ο John Ruth, ο Κρεμάλας, που έχει συλλάβει την Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) που σκότωσε τον άντρα της, και την πηγαίνει στο Red Rock για να την παραδώσει στον σερίφη και να πάρει την αμοιβή του. Ο John και ο Marquis, είναι δύο αντιστοιχισμένες φιγούρες. Δύο άνθρωποι με αξίωμα στον πόλεμο, που έτυχε να έχουν κοινή πορεία για μια περίοδο, τώρα επιδίδονται στο κυνήγι ανθρώπων, είναι κυνηγοί επικηρυγμένων.

Μέσα στην τεράστια χιονοθύελλα του Γουαϊόμινγκ, οι τρεις τους, μαζί με τον Obi τον αμαξά, κατευθύνονται στο πανδοχείο της Minni, για να μείνουν τη νύχτα και να συνεχίσουν το επόμενο πρωί. Εκεί θα βρεθούν με τον Osvaldo Mombrey (Tim Roth) που λέει ότι είναι ο Δήμιος, τον Chris Mannix (Walton Coggins) που ισχυρίζεται ότι είναι Σερίφης, τον απόστρατο στρατηγό Sanford Smithers που ψάχνει το νεκρό γιο του, τον Joe Cage (Michael Madsen) και τον Bo The Mexican.

Αυτοί οι οχτώ θα βρεθούν για ένα βράδυ στον ίδιο χώρο, έχοντας διαφορετικά συμφέροντα και έχοντας αντιληφθεί ότι όσο ψεύτες είναι οι ίδιοι, τόσο ψεύτες είναι και οι υπόλοιποι. Η Daisy βρίσκεται στη μέση και όσα ακολουθήσουν θα βρουν μόνο έναν ζωντανό. Και θα είναι αυτός που κάθεται στο τέλος του λεωφορείου.

Ο Quentin Tarantino κάνει ένα γουέστερν το οποίο ξεφεύγει αρκετά από την δομή ενός γουέστερν όπως την μάθαμε από τον Pekinpah και τον Leone. Πιθανότατα να μην μπορεί να τοποθετηθεί και εκεί. Έχει μέχρι και το βασικό στοιχείο αστυνομικού, το whodunit και το άλλο «W» ερώτημα, το why. Μέσα σε ένα σχεδόν τρίωρο, η μία ώρα είναι αυτή που δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό. Στα υπόλοιπα ο Tarantino έχει επιδοθεί σε πειραματισμούς και διάφορα τρικ - μερικά από αυτά ανήκουν στο κλασσικό του ρεπερτόριο - τα οποία δίνουν και μια περαιτέρω υπόσταση στην ταινία.

Στον πυρήνα της πλοκής βρίσκεται η Βία. Η Βία ως ένας αδέκαστος κριτής, ως μια ουσία που δεν μένει ποτέ σε έναν άνθρωπο. Η Βία είναι σαν το κακό στο It Follows. Αυτός που βρίσκεται στην θέση του θύτη θα είναι το επόμενο θύμα. Η βία βρίσκεται πάνω απ΄όλους και κανείς δεν μπορεί να βγει νικητής σε μια αναμέτρηση μαζί της.

Εκτός κι αν λέγεται Samuel Jackson, που είναι πάντα το αγαπημένο παιδί του Q. Γι΄αυτόν φύλαξε την καλύτερη τύχη, γι΄αυτόν όλα τα δυνατά σεναριακά highlights, όπως η αφήγηση του στον Smithers για το πως σκότωσε τον γιο του, γύρω από αυτόν περιστράφηκαν τα twists, όπως η ψεύτικη ιστορία με την επιστολή του Lincoln. Στην τελική, όλοι τον ήθελαν στην δική τους μεριά.

Με τον Jackson παίζονται δύο βασικά κόλπα του Tarantino. Το κύριο είναι ότι ο μαύρος Warren, που τον βρίζει διαρκώς αράπη η Daisy και γενικώς κουβαλάει το μίσος από τον ρατσισμό που δέχτηκε, είναι αυτός που στο τέλος θα σταθεί όρθιος. Όχι ολοκληρωτικά όμως. Εδώ έρχεται το δεύτερο τρικ, αφού ο Warren θα δεχτεί σφαίρα στα γεννητικά του όργανα, για τα οποία λίγες στιγμές νωρίτερα μιλούσε με μεγεθυντικές εκφράσεις και περιέγραφε πως του τα έγλειφε ο γιος του Smithers λίγο πριν τον σκοτώσει.

Ο Tarantino τεμάχισε την ταινία σαν ένα βιβλίο με κεφάλαια, 6 για την ακρίβεια, και με εξαίρεση τα πρώτα δύο που ήταν straight storylines, τα άλλα περιείχαν όλη την ουσία της ταινίας. Και για τη σκηνή με τα απανωτά πιστολίδια, αλλά πολύ περισσότερο γιατί υπήρχε η αφήγηση του ίδιου του Tarantino, που μας προϊδέαζε για τα back and forth, ώστε να εξηγηθούν κάποια γεγονότα.

Το φινάλε είναι μια σκηνή αυθεντικά ταραντινική κι αυτό ήρθε ως αποτέλεσμα της αλλαγής που έκανε ο σκηνοθέτης, όταν το σενάριο διέρρευσε ένα χρόνο πριν καν ξεκινήσουν γυρίσματα. Ο Marquis Warren ήταν προγραμματισμένο να πεθάνει από σφαίρα της Daisy, και ο αδερφός της Jody (Channing Tatum) να καταφέρει να διαφύγει. Όμως εν τέλει, ίσως για καλύτερο, ο Warren έμεινε στο τέλος ζωντανός, με τον Mannix στο πλάι του, σε μια συνεργασία μαύρου με λευκό που είχε σαφή πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα από τον Tarantino, στα οποία άλλωστε δείχνει να θέλει να εστιάσει περισσότερο από μια απλή γουεστερνική δράση. Γι΄αυτό η τόση λεπτομέρεια στους διαλόγους και τους μορφασμούς των χαρακτήρων. Ο Warren ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ο Mannix καθιστός στο πάτωμα, και να διαβάζει την ψεύτικη επιστολή του Lincoln. Όσο κι αν είναι ψεύτικη όμως, είχε κάτι να τους διδάξει.

Ο αξιόπιστος Samuel Jackson, οι γερόλυκοι Bruce Dern, Kurt Russell, ο Tim Roth και η τρομερή Jennifer Jason Leigh είναι ένα καστ που στέκεται αντάξιο του σκηνοθέτη και δίνουν μια παραπάνω ένταση σε μια ταινία που είναι ταινία προσώπων. Το σώμα, τα χέρια, δεν έχουν σημασία, τα πρόσωπα είναι η αντανάκλαση των διαλόγων, το καθρέφτισμα της κάθε νέας πληροφορίας που μπαίνει στο χιονισμένο σκηνικό.

Αυτά είναι τα καλά. Υπάρχουν όμως πράγματα που θέτουν το H8ful Eight κάτω κι από το Inglourious Basterds. Πρώτον, η μουσική του Ennio Morricone είναι ένα 8λεπτο, ενώ στο δεύτερο κεφάλαιο ακούγεται μια μουσική πολύ meta για το πλαίσιο της εποχής, ένας συγκερασμός indie-country-western, που δεν είναι βουβή μελωδία, αλλά με τραγούδι και στίχους. Προσωπικά, θα ήθελα και μια διαφορετική παρουσίαση των χαρακτήρων από τον Tarantino. Η ταινία κρατάει 3 ώρες με τα πρώτα δύο κεφάλαια να είναι πολύ αργά και να περιλαμβάνουν λεπτομέρειες οι οποίες θα ήταν καλύτερο να εμφανίζονταν ως παρένθετες και επεξηγηματικές. Θα ταίριαζε ίσως περισσότερο να βρεθούμε κατευθείαν στο πανδοχείο της Minni, και να παρουσιάζεται σαν κόμικ το όνομα και η ιδιότητα του κάθε ήρωα, καθώς μιλάει.

Όπως και να 'χει, έξω από το χορό πολλά τραγούδια λέγονται, και το αξίωμα για τον Quentin δεν αλλάζει.

Βαθμολογία: 7.5/10

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook και ενημερωθείτε για ό,τι νέο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ...